کامران لبخندی زد ولی توی چشماش یه تردید بود... نمیدونم چرا حتما اونم یاد روزای خوبی افتاده بود که با شقایق بوده و میترسه این ماجرا برای من  پیش بیاد یا شایدم دلیل دیگه ای داشت

***

دور و برم دود و بوهای نا خوشایند بود الکل و سایر مشروبات بود با این کفشهای پاشنه بلند نمیتونستم به راحتی راه برم همش تلو تلو میخوردم... با اینکه اولین بارم نبود که از این کفشها میپوشیدم و لی اصلا اون شب احساس تعادل نداشتم. هر جا رو نگاه میکردم فقط یه دود غلیظ بود هیچی رو نمیدیدم .در همین لحظه دستم از پشت کشیده شد یکی منو به خودش چسبوند از بوی تنش متوجه شدم حسابی مسته... وحشت کردمو دستمو کشید و رفتم عقب که یه پسر دیگه از عقب منو بغل کرد روی پاهاش لگد کردم و  نا سزایی نثارش کردم که دیم یکی دیگه از پایین پاهامو چسبیده و داره نوازش میکنه مثلا و یکی دیگه باز کمرمو... نمیتونستم حرکت کنم با مشت زدن میخواستم از خودم دفاع کنم ولی نمیشد... جیغ کشیدم و لی انگار صدایی توی حنجره ام نبود... اما تعداد این پسرا هر لحظه بیشتر میشد نمیدونم چند تا بودن ولی همشون یه جوری به من چسبیده بودن یکی رو که دور میکردم بعدی میومد جاش . دیگه داشت اشکم در میومد... احساس ضعف میکردم تازه یاد حرفای کامران افتادم که گفت ازم جدا نشو اما الان چه فایده ... نمیدونستم کامران کجاست... خواستم صداش کنم با تمام وجودم نیروهامو توی خودم جمع کردم و فریاد زدم :کامران

یکهو پاهام شل شد یکی از پسرا منو از پشت کشید و من روی زمین افتادم چند دقیقه بعد کامران رو دیدم دیگه نیرو نداشتم سست شده بودم... بی حرکت روی زمین نشستم... حس میکردم مثل یه مرده شدم...چند دقیقه بعد دیدم کامران جلوم زانو زد و گفت:حالت خوبه؟

یکهو زدم زیر گریه... ترسیده بودم احساس بی پناهی میکردم... کامران دلش به حالم سوخت و منو بغل کرد بیچاره منو برد کنار ماشین وقتی که رسیدیم من سریع روی زمین افتادم و با حالت عجز زار زدم و سرمو تکیه دادم به ماشین کامران... کامران  هم از اونور به ماشین تکیه داده بود و نشسته بود اما بعد از چند دقیقه اومد کنار من و گفت:بلند شو

من با بی حالی گفتم:نمیتونم

اما اون عصبانی بود و فریاد زد:بهت میگم بلند شو

من با ترس بلند شدم در حالی که تلو تلو میخوردم به ماشین تکیه دادم کامران با عصبانیت گفت:مگه بهت نگفتم از من دور نشو.... حالیت نمیشه؟ همه چی رو باید امتحان کنی؟اره؟...اخه چقدر کله شقی تو...

من نمیتونستم لب باز کنم و از خودم دفاع کنم کامران با مشتش محکم زد روی ماشین و بعد گذاشت رفت چند قدم جلو رفتم و گفتم:کجا میری؟

کامران_میرم یه خرده اعصابم از دست دیوونه بازیهای تو ارامش بگیره

_منم میام

کامران_نمیخواد

با حالتی التماس کننده گفتم:تو رو خدا

کامران فریاد زد:نه

به دنبالش دویدم و گفتم:من میترسم اینجا تنها بمونم

کامران فریاد زد_برو نمیخوام ببینمت... از جلوی چشمام دور شو کمند.. گمشو

_تو رو خدا... تو رو جون کتی... جون هومن... بذار بیام

کامران_بهت گفتم نه... جون کتی و هومن رو هم بیخودی قسم نخور

چند قدم رفت جلو منم دنبالش رفتم و گفتم:پس جون شقایق که اینقدر دوسش داری

برگشتو با حرص به من نگاه کرد و گفت:پس خفه میشی و حرف نمیزنی

راضی شد که باهاش بیام... به دنبالش رفتم کمی قدم زدیم در سکوت مطلق کامران اصلا حتی پلک هم نمیزد... خیلی عصبانی بود ازش میترسیدم... مثل یه مرد قوی بود...حس میکردم که ناراحته... این مرد یه زخم کهنه توی دلش داشت... اونم از دست چشمای یه دختر... یه پسر ایرانی بود که تو عشقش ناکام مونده بود... و چقدر شونه هاش برای تحمل این مشکل استوار بود... مطمئن بودم که هنوزم شقایق رو دوست داره...

***